1. Yosef, evinin sorumlusuna talimat vererek “Adamların çuvallarını, taşıyabilecekleri kadar yiyecekle doldur ve herkesin parasını çuvalının ağzına yerleştir” dedi.
2.
“Benim kadehimi de – yani gümüş kadehimi – en küçük olanın çuvalının ağzına
erzak parasıyla birlikte yerleştir”. [Adam] Yosef’in söylediklerini harfiyen
yerine getirdi.
3.
Gün ışıdı ve adamlar yolcu edildi – onlar ve eşekleri.
4.
Şehirden çıkmışlar ve henüz fazla uzaklaşmamışlardı ki, Yosef evinin
sorumlusuna “Git adamların peşine düş” dedi. “Kendilerine yetiştiğinde, onlara
[şöyle] söyle: ‘İyiliğe neden kötülükle karşılık verdiniz?
5.
Bu, efendimin içinden içtiği ve onunla fal baktığı [gümüş kadeh] değil mi? Bu
davranışınızla berbat bir şey yaptınız!’ ”
6.
[Adam, kardeşlere] Yetişti ve onlarla tam olarak bu sözleri kullanarak konuştu.
7.
[Kardeşler] Ona “Efendim neden böyle şeyler söylüyor?” dediler. “Kullarınızın
böylesi bir şeyi yapması düşünülemez bile!
8.
Nitekim çuvallarımızın ağzında bulduğumuz parayı size ta Kenaan ülkesinden geri
getirmiştik. Efendinizin evinden nasıl olur da gümüş ya da altın çalarız?
9.
Eğer [aradığınız şey] kullarınızdan birinin yanında bulunursa, [o kişi] ölsün!
Biz de efendime köle oluruz”.
10.
[Adam] “Aslında dediğiniz gibi olması gerekir” dedi. “Ancak [kadeh] kimin
yanında bulunursa, o benim kölem olur; diğerleriniz ise serbest kalırsınız”.
11.
Aceleyle her biri çuvalını yere indirdi ve her biri çuvalını açtı.
12.
[Adam] Ararken büyükten başladı ve küçükte bitirdi. Kadeh Binyamin’in çuvalında
bulunmuştu.
13.
[Kardeşler kederle] Giysilerini yırttılar. Her biri eşeğine bindi ve şehre
döndüler.
14.
Yeuda ve kardeşleri Yosef’in malikanesine geldiklerinde [Yosef] hala oradaydı.
Kendilerini onun önünde yere attılar.
15.
Yosef onlara “Bu yaptığınız ne biçim iştir?” dedi. “Benim gibi birinin fal
bakarak gerçeği öğreneceğini anlayamadınız mı?”
16.
Yeuda “Efendime ne söyleyebiliriz” dedi. “Ne konuşabiliriz; masumiyetimizi
nasıl ispatlayabiliriz? Anlaşılan Tanrı, kullarınızın [eski bir] suçunu ortaya
çıkarmış. Hepimiz efendime köle olmaya hazırız – hem biz, hem de kadeh kimin
elinde bulunduysa o”.
17.
“Böyle bir şeyi yapmak bana yakışmaz!” dedi. “Kadeh kimin elinde bulunduysa,
sadece o benim kölem olacaktır. Diğerleriniz ise selametle babanıza
çıkabilirsiniz”.
…
18.
Yeuda ona [Yosef’e] yaklaştı ve “Lütfen, efendim” dedi. “Bendeniz, efendime
kişisel olarak bir şeyler söylemek ister. Lütfen bendenize öfkelenmeyin; çünkü
siz tıpkı Paro gibisiniz.
19.
“Efendim kullarına ‘Babanız ya da kardeşiniz var mı?’ diye sormuştu.
20.
Efendime ‘Yaşlı bir babamız ve yaşlılığında doğmuş küçük bir çocuğu var.
Kardeşi ölünce annesinin çocuklarından bir tek o kaldı. Babası bu yüzden onu
[özellikle] sever’ diye cevap vermiştik.
21.
“Kullarınıza ‘Onu bana getirin. [Meraklanmayın] Gözüm onun üstünde olacaktır’
demiştiniz.
22.
Efendime ‘Genç, babasının yanından ayrılamaz; çünkü babasını terk ettiği anda
ölür’ demiştik.
23.
[Ama siz] Kullarınıza ‘Eğer en küçük kardeşiniz sizinle birlikte inmezse, bir
daha huzuruma çıkmayın’ diye karşılık vermiştiniz.
24.
“Kulunuz babama çıktığımızda, efendimin sözlerini kendisine ilettik.
25.
Babamız ‘Dönüp bize biraz yiyecek satın alın’ dediğinde,
26.
‘[Bu şekilde] İnemeyiz. [Sadece] En küçük kardeşimiz yanımızda olursa ineriz.
Çünkü [sorumlu] adamın huzuruna, yanımızda en küçük kardeşimiz olmaksızın çıkamayız’
diye cevap verdik.
27.
“Kulunuz babamız bize [şöyle] dedi: ‘Siz de biliyorsunuz ki, eşim [Rahel] bana
iki oğul doğurdu.
28.
[Bunlardan] Biri yanımdan ayrıldı ve anlaşılan [vahşi hayvanlarca] parçalandı.
[Nitekim] O zamandan beri onu görmedim.
29.
Şimdi bunu da önümden alırsanız ve başına bir felaket gelirse, ak saçımı mezara
kötülükle indirmiş olursunuz’.
30.
“Ve şimdi; kulunuz babama vardığımda genç yanımızda olmayacak. Oysa [babamın]
canı, [oğlunun] canına bağlı!
31.
Gencin [yanımızda] olmadığını gördüğü anda ölecektir! Ve [biz] kullarınız,
kulunuz babamızın ak saçını mezara kederle indirmiş olacağız!
32.
Ayrıca bendeniz ‘Onu sana getirmezsem, babama karşı tüm zamanlar için günah
işlemiş olacağım’ diyerek, babamın önünde gence kefil oldum.
33.
“Şimdi – Lütfen bendeniz, gencin yerine size köle olarak kalsın; genç de
kardeşleriyle birlikte [babasına] çıksın.
34.
Çünkü, genç yanımda yokken babama nasıl çıkarım? Babamın çekeceği sıkıntıyı
görmeye dayanamam!”